Deel 1 (36 foto's) - Deel 2 (29 foto's)

Toets F11 voor grootbeeld.

 

 

1). Op 18 september 2000 vliegen wij van Amsterdam naar Orlando (Florida). De fietsen kunnen probleemloos mee. Deze afbeelding staat op ons promo T-shirt.

Als wij op 18 september 2000 aan het eind van de middag lokale tijd uitstappen op Orlando Airport, is de rij voor de immigration met net gelandde passagiers behoorlijk lang. Iedereen wil toegelaten worden in dit grote land wat de eerste mens op de maan heeft geplaatst. Dat was Neil Armstrong, alweer een tijdje geleden op 21 juli 1969.

Iedereen wil natuurlijk toegelaten worden in dit land van enorme vrijheid en onbegrensde mogelijkheden. Het land wat altijd de eerste, de snelste, de grootste en het beste is. In alles. Het land waar iedere krantenbezorger mediamiljonair kan worden en ook wordt, netzo als in de film. Het land waar alles schoon, perfect en vooruitstrevend is. Het land waar iedereen gratis rijk is en woont in een mooi en vooral groot huis met oprijlaan en met twee auto's en minstens evenveel garages en waar iedereen hele mooie kinderen heeft die altijd gelukkig zijn. Het land waar alleen maar mooie mensen wonen die weliswaar ook problemen kennen, maar die altijd op het allerlaatste moment met een ongelofelijke krachtinspanning toch het recht laten zegevieren en het kwaad uitschakelen en vervolgens tot het einde gelukkig verder leven. Dat alles doen zij nog op democratische wijze ook en scharen zich als één familie achter de winnaar. En iedereen kan een gelukkige winnaar worden.

Mensen over de hele wereld hebben een mening over de Verenigde Staten van Amerika, maar weinigen zijn er daadwerkelijk geweest en die mensen die er wel zijn geweest waren er dan meestal voor een korte zakentrip of vakantietochtje. Ook wij waren al eens een paar maal kort in de USA geweest, maar nog nooit voor een langere tijd. Hoe ziet de gemiddelde dag voor de gemiddelde Amerikaan er uit, in zomaar een stadje? Wij willen het land wat het wereldnieuws domineert eens goed van dichtbij bekijken.

Ons plan is om in 6 maanden van de oostkust naar de westkust te fietsen, waar mogelijk over back country roads. Daarbij willen wij de grote steden mijden, want die mijden wij altijd. Onze plak van Amerika zal daarmee zeker een andere samenstelling hebben dan de gangbare plakken. Wij houden van 'echte' dingen: Disney World en Universal studio's liggen bijvoorbeeld weliswaar op onze route, maar kunnen niet op onze Dollars rekenen. Omdat wij onze dwarsdoorsnede van dit maanreizigerland in de wintermaanden willen maken, hebben wij grofweg een route door de zuidelijkste staten bedacht. Wij weten uit onze ervaringen in andere landen dat zo'n close-up inspectie vanaf de fiets altijd een heel ander beeld geeft dan de TV en het nieuws. Zal dat hier anders zijn?

2). Florida, 21/09/2000. Hontoon Island State Park biedt een mooi stuk oorspronkelijke begroeiing van Florida. Het ligt vlak bij Orlando. Die avond passeert een tropische storm en waaien veel bomen om. Gelukkig mochten wij in een een houten hutje slapen!

Op 20 september 2000 met een dagstand 42 kilometer komen wij bij het pontje aan, waarmee wij naar het eiland kunnen. Want zoals de naam al aangeeft, betreft het hier inderdaad een eiland. Jolanda fluit hard op haar vingers, dat kan zij beter dan ik want ik kan dat helemaal niet. Het pontje komt even later aangevaren.

Tussen de dichte oorspronkelijke begroeiing op dit eiland staat geen wind en het gonst weer van de muggen. Voor 8,88 Dollar mogen wij hier kamperen en ik mag dat gewoon met Visa betalen. De Rangers zijn heel spraakzaam. Wij zijn de enigste gasten. Wij gaan douchen, eten koken en snel slapen in de tent want de muggen zijn heel vervelend. Het is nog steeds plakkerig heet en vochtig. Maar om 19:30 is het helemaal aardedonker en de insectengeluiden zoemen ons in een diepe zweterige slaap.

Op donderdag 21 september besluiten wij hier maar een dagje op dit eiland te blijven. Volgens de radio kan een tropical storm genaamd Helena vandaag op bezoek komen. Bovendien is dit eilandje natuurlijk niet zomaar een State Park geworden, dus wij willen een stuk wandelen door dit beschermde natuurgebied. Gelijk na ons ontbijt gaan wij op pad. Hier heeft een indianenstam gewoond; de Tunucuan. Er is nog een grote afvalberg van slakkenhuizen en mosselschelpen te zien. Die dieren werden gevangen uit de rivier en het afval na consumptie eindigde hier (een soort voorloper van de landfill). De begroeiing is zeer dicht en hecht. Er zijn nog steeds veel muggen, als wij stevig doorlopen halen ze ons nét niet in. Het is mooi. Verderop is een meer open stuk. Wij zien veel insecten en ook een paar schildpadden. Ook zien wij een paar herten. Gisteren zagen wij een alligator is de rivier, vlakbij de veerpont. Na een paar uur zijn wij terug bij de tent en pakken onze lees- en schrijfspullen en gaan bij de receptie zitten. Daar hangen plafond ventilatoren die de muggen weghouden. Achter de Cola blikjes verkoopmachine zien wij een slang wegkruipen die door Ranger Dick vakkundig in zijn lurven wordt gepakt en weggezet in de bush. Terwijl wij daar zitten zien wij een zeekoe in de rivier voorbij zwemmen. Wij zien alleen de rug van het beest. Ook de alligator laat zich weer zien.

Op de kampeerplek zijn ook een paar uiterst simpele houten kampeerhutten: een soort houten 4 persoons tent. Aangezien hier doordeweeks toch niemand komt buitn ons, mogen wij van de Rangers zonder te bijbetalen verhuizen naar het houten huisje. Dat is aardig. Want die huisjes zijn anders fors duurder dan een tentplek. Daar hebben wij wat meer beweegruimte zonder muggen. Ook is er een ventilator. De Rangers helpen onze spullen verplaatsen naar het huisje. Daar blijven wij gelijk. De Rangers vertrekken weer. Wij installeren ons in de houten tent.

Plots komt Helena op bezoek. De lucht wordt zwart en het is merkwaardig en dreigend stil. Dan begint het opeens enorm te waaien en te regenen. Vele takken worden van de bomen gerukt en vliegen horizontal voorbij. Zo hard heb ik het nog nooit zien regenen en waaien! Overal horen wij dingen afbreken en neervallen. Het hele terrein voor ons hutje staat in no-time blank. De stroom valt uit. De passage van Helena duurt maar een seconde of twintig. Dan valt de wind en regen net zo snel weg als zij aangekomen waren en spoedig komt de zon terug. Wij gaan buiten kijken. Wat een ravage en dat in zo'n korte tijd; zó plotseling en zó onaangekondigd! Overal liggen bladeren, takken en zelfs hele bomen op de grond. Enorme rivieren hebben over het pad gestroomd. Hoewel het meeste water nog moet wegzakken, is het duidelijk dat de erosieschade enorm is. Gelukkig hadden de Rangers ons dit hutje gegeven, voor de zelfde prijs als een tentovernachting. Of wisten zij dat deze storm eraan kwam en dat de tent niet veilig zou zijn in dit bos waar zojuist van alles afgebroken en omgevallen is? Die avond komt om half tien de stroom weer terug. Van de Rangers hadden wij een kaars gekregen. Ranger Dick had ook nog nooit zo'n spectaculaire Tropical Storm op het terrein gehad. Wij ook niet. De Rangers zullen dagen bezig zijn de paden weer vrij te maken.

3). Florida, 22/09/2000. Florida heeft meer dan 100 'warm' waterbronnen. Het water is het hele jaar 21 graden. Niet echt warm, maar prachtig helder! Hier dobbert Rene rond in Juniper Springs. Wij bezoeken een hele serie van deze mooie plekjes.

Op vrijdag 22 september fietsen wij in 62 kilometer naar Juniper Spring. Het landschap lijkt eigenlijk al dagenlang op één grote buitenwijk met veel bomen: de suburbia die de helft van dit land beslaan. Toch was het fietsen best wel weer leuk vandaag. Er is hier bij Juniper Spring een officiële kampeerplek, die 13 Dollar kost. Dat vreet ongeveer ons hele dagbudget op. Maar verder naar het westen verwacht ik veel meer wild kampeermogelijkheden, dus het langetermijn budget zal niet verstoord worden. Wij gaan snel naar de bron en die biedt mooi en heerlijk zwemmen. Ook dit water is weer precies 21 graden, het hele jaar. Na het zwemmen lopen wij terug naar de tent. Ik kook eten. Het ziet eruit dat er weer een onweersbui komt, dus wij verhuizen met de maaltijd naar een groot overdekt paviljoen. Alles is hier duidelijk op grote groepen ingericht.

Het is nu vrijdagavond en vele kampeergroepen stromen toe. Ook padvinder groepen. Er is ook een groep avontuurlijke werkende 40-plus vrouwen, die op kanoweekend zijn. Zij hebben een heleboel eten over en vinden bij ons een dankbare afnemer. Als het donker wordt gaan wij weer slapen. Dat proberen wij althans. Dit wordt echter geen rustige nacht. De boy-scouts maken de hele nacht lawaai, ondanks het stiltegebod na 22:00. Eén groep kwam pas aan om middennacht. De volgende ochtend is Jolanda pisnijdig en loopt naar de opper-warden, een bromsnor van tegen de 60. Deze had eerder al tegen ons op donkere toon gezegd:

“Rules are the rules”.

Jolanda beklaagt zich dat er na 22:00 uur nog grote groepen worden toegelaten, want dan moet het stil zijn. Jolanda spiegelt terug:

“Rules are the rules: quiet after 22:00 uur”.

Nu wordt hij link:

“Dit park draait op belastinggeld en belastingbetalers mogen hier gebruik van maken. Als jij zo blijft ben jij degene die hier vertrekt!”.

Dergelijke bullebakken zijn niet gewend aan kritische Europese consumenten die van hun hart geen moordkuil maken (maar geen proces aanspannen, zoals de Amerikanen dat doen. Wat is beter?). De 40-plus avonturenclub heeft ook geen oog dicht gedaan, maar durft niets te zeggen. Zij betalen toch ook belasting? Nu beklaag ik mij bij deze besnorde hondenkop maar nu op beleefde toon. De opper-Warden wenst zo benadert te worden. Ik vind dat wij minimaal een deel van ons geld terug moeten krijgen omdat het park niet de overnachtingkwaliteit heeft geboden die wij redelijkerwijs mochten verwachten..

“Nee, dat gaat niet! Er is een rule die zegt dat dit niet mogelijk is. Rules are the rules”.

Deze bullebak kent duidelijk maar één zin ABA (Algemeen Beschaafd Amerikaans) en past die naar eigen willekeur toe. Wij vragen om een klachtenformulier en ontvangen die knorrend. Wij mogen die ingevuld hier inleveren , maar wij versturen het liever rechtstreeks naar het State Parks hoofdkantoor. Amerikanen zijn er in alle soorten en maten, ons assortiment breidt zich nog dagelijks uit.

4). Florida, 25/09/2000. Op sommige plaatsen fietsen wij over 'Rails to Trails'. Dit zijn oude spoorlijnen, waarvan prachtige wandel- en fietspaden zijn gemaakt. Amerikanen lopen of fietsen vrijwel niet, dus wij zijn alleen. Alleen schildpadden steken over.

Op maandag de 25e fietsen wij een stuk over een rail to trail. Dit zijn stukjes voormalige spoorlijn, waarvan het spoor verwijderd is en omgebouwd is naar een recreatiepad voor wandelaars, scaters en fietsers. Deze paden gaan door mooie stukjes natuur en bieden uitstekend fietsen. Een simpel kampeerterrein langs zo’n pad zou nog een mooie complementering zijn. Niet-motorische wijzen van voortbeweging zijn echter niet populair bij Amerikanen, dus de meeste tijd zijn wij alleen op deze puike paden. Onderweg zien wij diverse grote schildpadden oversteken. Er staan ook waarschuwingsborden voor deze zondertekijkenoverstekende schildpadden. Wij passeren het drukke stadje Gainesville en ik koop weer wat voorraden in een grote supermarkt (dat was een pleonasme: alle Amerikaanse supermarkten zijn groot).

5). Florida, 02/10/2000. Waar mogelijk, fietsen wij over 'back country roads'. Deze foto is genomen vanaf de oude Owens bridge, de zandweg loopt hier door 'Tate's Hell Swamp'. Tate was namelijk helemaal gek geworden in dat moeras. Nu is het Apalachicola National Forest.

Maandag 2 oktober. De ochtend begint met een lichte ruzie omdat ik vind dat Jolanda zo ontzettend traag haar spullen inpakt. Zelf ziet zij dat anders, en even later vertrekken wij toch weer samen.

Wij nemen een pad van onze kaart naar het westen. Het is onduidelijk of een stuk westwaarts wel een brug is over de rivier daar. Wij gokken het er op en fietsen alleen over alweer een andere zandweg door deze mooie moerasbos streek. Wij moeten weer blijven fietsen om muggenvrij te blijven. Op enkele zachte stukjes gaat dat niet en moeten wij de fietsen duwen door het zand, daarbij zien wij de aanduiding op onze bloedniveau peilstok gewoon teruglopen.

Wij rijden en duwen nu door Tate’s Hell Swamp. Tate was iemand die ten tijde van de Amerikaanse burgeroorlog op de vlucht was voor zijn achtervolgers. In dit moeras raakte hij verdwaald. Dagenlang doolde hij hier rond, non-stop belaagd door alligators, slangen, bloedzuigers en muggen. Toen hij na lange tijd eindelijk een uitgang had gevonden, was hij helemaal gestoord geworden en dat is nooit meer goed gekomen. Wij lijken het nét te redden, dankzij de zandweg en onze fietsen.

Na 32 kilometer komen wij aan bij Owens Bridge, die op onze kaart staat. Om precies te zijn, de resten van Owens Bridge. Alleen de brugpijlers en de meeste dwarsliggers en de lengteliggers daarop liggen er nog. Alle planken zijn verdwenen. Het nog resterende geraamte is zwaar aangetast door houtrot. Wij hebben geen keus en gaan balanceren over de verrotte lengtebalken om met zijn tweeën steeds één fiets aan de overkant van de 200 meter lange brug te krijgen. Het balanceren wordt nog bemoeilijkt door de vele grote roestige spijkers die nog in de balken zitten. Het water onder de brug is rimpelloos, maar er ligt ongetwijfeld vast wel ergens een alligator op een makkelijk hapje te wachten. Nu moeten wij goed samenwerken en het lukt ons ook. Aan de overkant moeten wij nog zo’n 12 kilometer door het zand duwen voordat wij weer kunnen fietsen op een ‘gewone’ weg waar wij om 16:15 uur aankomen. Toch levend ontsnapt uit Tate’s Hell Swamp en wij voelen ons nog redelijk normaal. Het drinkwater was ondertussen op. Het eerste huis wat wij tegenkomen is een vervallen houten huis, met in de yard [tuin zonder planten of ontwerp] weer de gebruikelijke junk [vuilnis]. Wij vragen water en krijgen dat ook. Nabij is het simpele Hickory Landing kampeerterrein waar wij voor 3 Dollar gaan kamperen. Het is een mooi terreintje aan een meertje met weer basic voorzieningen. Voor ons is het al luxe. Wij zijn dit keer niet alleen. Er is een stel uit Pensacola, Robert en Darleen Johnson. Zij hebben een Europese maat kampeerwagen, die zien wij hier eigenlijk nooit omdat Amerikanen die veel te klein vinden.

De volgende ochtend op 3 oktober worden wij uitgenodigd voor een drankje in de camper van Robert en Darleen. Ik neem een Dr. Pepper, voor mij een nieuw drankje wat spoedig mijn favoriet wordt. Zij wonen in Pensacola. Of dat op onze route ligt? Ja, dat ligt het zeker. Wij worden uitgenodigd om bij hun langs te komen en te logeren. Dat is aardig. Die uitnodiging nemen wij graag aan en schrijven het adres op en vertrekken.

6). Florida, 04/10/2000. Florida heeft 2 tijdzones: Eastern Time en Central Time. Hier rijden wij de Central Time zone in, de klok gaat een uur terug (wij fietsen naar het westen).

7). Florida, 04/10/2000. "He, er komt een huis aanrijden" roept Jolanda. Is ze gek geworden? Nee! In Amerika hebben veel mensen een verhuisbaar huis. Hier komt de eerste helft van zo'n huis aan (in de verte de 2e helft).

Ook aan Amerikanen hebben wij al een aardige variatie gezien. Enkele mooie Amerikanen die inderdaad moeiteloos alle luxe lijken te bezitten en nooit hoeven te werken, zij leven in een Amerikaanse droom. Wij zien echter vooral veel mensen die er ‘gewoon’ uitzien, voor een Amerikaan dan, en hard moeten werken om alles te kunnen betalen. De blanke Amerikanen en de niet-blanke Amerikanen zien wij weliswaar beide op straat, maar lijken toch ieder in zijn eigen Amerika te leven. Er zijn hele dikke en hele dunne Amerikanen. Maar bijna allemaal zijn ze open en vriendelijk. Op de één of andere manier horen wij bij blank-Amerika, want alleen blanken spreken ons aan. De gemiddelde Amerikaan tot nu toe lijkt een simpel mens te zijn. Simpel in de omgang. Zij starten heel gemakkelijk een praatje en wij kunnen altijd wat vragen. De omgang is beleefd enthousiast en correct, zonder koel te zijn. Wij ontvangen veel enthousiaste aanmoedigingen. Zoals afgelopen week, toen wij fietsten met ons promo T-shirt aan.

Een camper stopt naast ons bij het stoplicht:

“He, je gaat toch niet naar San Francisco!?” (Op het T-shirt staat in grote letters: “Orlando - San Francisco Bicycle tour”).

“Jawel, maar niet vandaag”.

“Maar toch niet met die fiets, wel?”

“Jawel, wel met deze fiets, maar wij zijn pas begonnen. Het is nog een heel eind. Tot hier hebben wij het al gehaald”.

“He ongelofelijk, ga je echt fietsen naar San Francisco, nee dat is niet mogelijk. Fantastisch!. Heel veel succes!”

Het licht springt op groen en ieder gaat zwaaiend zijn weg. In onze eerste week hebben wij al tientallen conversaties gehad, die wij nu al de standaard conversatie noemen. Het verloopt ongeveer binnen 2% variatie als volgt:

“He, ben je op de fiets! Ga je hier fietsen? Wow wat een geweldige prestatie zeg (er fietst niemand anders). Waar kom je helemaal vandaan gefietst?” (wij fietsen net een paar dagen).

“Wij zijn begonnen in Orlando.”

“Orlando? Nee, dat is niet mogelijk, dat ligt wel 200 miles van hier. Je bent toch niet van Orlando naar hier gekomen, helemaal op die fiets?”

“Jawel hoor, het is niet zover. De wegen zijn goed en het verkeer is gedisciplineerd.”

“Nu, dat vind ik echt onvoorstelbaar! Gefeliciteerd!. Waar wil je eigenlijk naar toe fietsen?”

“Naar San Francisco.” (dat zijn nog zo’n 7.000 kilometers).

Het is nu even stil en de mond van de Amerikaan valt langzaam open.

“San Francisco, zei je San Francisco?????????. Nee, dat gaat echt niet! Dat zou ik met mijn auto nog niet kunnen. Ga je echt helemaal naar San Francisco op dat ding [fiets]? Hé, moet je horen, deze twee hier willen naar San Francisco, helemaal op fiets!”

Omstanders knikken dat dit inderdaad ongelofelijk onvoorstelbaar is. Een mens op de maan zetten is er niets bij. Wij ontvangen vele hartelijke glimlachen en aanmoedigingen en worden uitgezwaaid. Amerikanen lijken hartelijke simpele mensen. Wat ook simpel is, is het wereldbeeld van de gemiddelde Amerikaan. Tot nu toe heeft bijvoorbeeld niet één onze vlag goed herkend. Nu komen wij ook uit een onbetekend klein landje wat nog nooit een mens op een ander hemellichaam heeft afgezet, maar toch. Holland regeerde de zeven wereldzeeën, nog voordat dit land bestond als land. Een hele enkeling komt dichtbij met

“Frankrijk?”.

Wij leggen uit dat het dezelfde vlag is, maar dan horizontaal.

“The Netherlands” maakt ook niet veel wakker, maar “Holland” heeft minstens de helft wel eens eerder gehoord, die indruk proberen ze althans te maken.

8). Florida, 07/10/2000. Cactusvijgen! Ze zijn nu rijp (herfst). Grappig genoeg weten veel locals niet dat ze eetbaar zijn en nog heerlijk ook. De vijg heeft veel stekels van het weerhaaktype. Als je die wegveegt kun je de vijg doorsnijden en leeglepelen. Ze groeien overal langs de weg.

Ook vandaag hebben wij weer cactusvijgen geplukt en gegeten. Wat een heerlijkheid! De schijvencactus (Prickely Pear) bestaat uit op elkaar groeiende platte dikke ovale schijven. Soms wel 10 verdiepingen hoog en dan met tientallen van zulke stammen naast elkaar. Nu in de herfst zitten zij helemaal vol met paarse ovale vruchten, zo groot als een kiwi. Vanuit mijn survivalboek weet ik dat deze eetbaar zijn. Merkwaardig genoeg weten veel locals dat niet.

Deze cactus is zeer gangbaar en groeit overal langs de weg. De cactusschijven hebben grote dikke naalden; de vruchten hebben een heleboel hele fijne bijna pluizige en onzichtbare naaldjes. Zodra je die aanraakt breken ze direct af en blijven in je hand zitten. Omdat ze zo zacht zijn, kun je ze vrijwel niet verwijderen en irriteren dagen later nog. Daarom heb ik al snel een methode bedacht, om toch deze vruchten te bemachtigen. Ik stop mijn hand in een stevige plastic zak. Die krijg je hier overal en altijd bij alles, dus daaraan geen gebrek. Rijpe cactusvijgen draai je gemakkelijk los. Zodra ik er een stuk of 20 heb, gaat de plastic zak dicht met een knoop. Voor de zekerheid gaan er nog twee lagen plastic omheen. Nu wrijf ik de vruchten redelijk hard rond in de plastic zak, zonder de vijgen kapot te maken. Na een minuutje op deze manier centrifugeren, zijn alle naaldjes afgebroken. Vervolgens stop ik de vijgen in een pan of tas met water. De vruchten kunnen nu met blote hand gepakt worden en afgedroogd. Zij zijn nu vrijwel stekelvrij en ik snijd ze door in de lengte. Iedere helft kan nu met een lepeltje leeggegeten worden. Van binnen lijkt de cactusvrucht op een passievrucht: een papje met pitjes. Dit kan in zijn geheel gegeten worden. Héééérlijk! Nog gratis ook.

Na een stuk of 10 vijgen zijn je tong en je tanden donkerpaarsrood en het ziet eruit alsof dit nooit meer over gaat. Spoedig wordt de kleur in je mond echter weer normaal. Wie de volgende ochtend naar de rest room (geen rustkamer, maar gewoon een wc, wat voor Amerikanen een onuitspreekbaar vies woord is) ) gaat en in de witte geglazuurde kom waarvan ik de naam niet mag noemen terugkijkt, zit tot zijn ontsteltenis een dampende donkerpaarsrode smurrie. Dit is volkomen natuurlijk en wordt weer ‘normaal’ zodra je stopt met het eten van deze heerlijke vruchten.

9). Florida, 13/10/2000. Goed eten, goede wijn, goede vrienden. In Pensacola logeren wij bij Robert en Darleen. Wij hadden elkaar voor het eerst ontmoet in Apalachicola National Forest. Wij werden uitgenodigd om te logeren in hun sfeervolle oude huis. Bedankt Robert en Darleen!

Bij een benzinepomp spieken wij even op een stadskaart en fietsen zo naar het huis van Robert en Darleen toe. Het lijkt een vrij klein huis met een enorme lap grond eromheen. Het hek is dicht en en staat een waarschuwingsbord voor een hond (dat soort afschrikkingen zie je in de hele VS). Op het bordje staat onder een gemeen dreigende hondekop:

“I can make it to the gate in 3 seconds. Can you?”

Wij proberen aandacht te trekken van het huisje, maar wij vallen niet op. Bij de buurman vraag ik of hij de Johnsons wil bellen voor ons. Hij zegt dat wij maar gewoon naar het huis moeten lopen, want er zijn inderdaad wel twee honden maar die zijn uitsluitend geinteressserd in spelen. Robert komt naar buiten lopen alsmede twee honden, BJ en CJ. Boxer Johnson is een boxer en Cody Johnson een collie en zijn inderdaad één en al speelsheid en vriendelijkheid. Wij worden als vorsten onthaald. Wij blijven een aantal dagen voor uitrusten, reparaties (fiets, kleding, brander) en deze vriendelijke mensen zijn zo royaal vriendelijk en aardig!

10). Florida, 12/10/2000. Problemen! De hydraulische achterrem is lek. In de schuur van Robert en Darleen probeer ik het probleem op te lossen. Ik telefoneer met de hulplijn van SRAM middels de headset en draadloze telefoon van Darleen. Het probleem wordt uiteindelijk opgelost.

11). Florida, 2000/10/15. Deze twee figuren zijn CJ (Cody Johnson) en BJ (Boxer Johnson). Hun liefhebbende baasjes zijn RJ (Robert Johnson) en DJ (Daleen Johnson). RM en JM spelen graag met ze. (Foto door DJ).

Onze vrienden Robert en Darleen uit Pensacola hebben ons foto’s laten zien van hun Haloween avond die zij elk jaar houden. Naast alle gewone decoraties gaan de Johnsons nog een stapje verder. Robert heeft een wit latex masker over zijn gezicht. Hij heeft een aantal nep littekens op zijn gezicht. Onder dat masker zit een dikke laag nepbloed. Waarschijnlijk tomatenketchup, want dat heeft ieder Amerikaars gezin in huis: zij doen dat namelijk overal op. De kinden die op Haloween tocht zijn vragen dan aan Darleen, die als fee gekleed is, of Roberts wonden wel echt zijn. Zij zegt dan:

“De grasmaaier is over hem heen gereden, en toen kregen de honden hem te pakken”.

De kinderen geloven dat natuurlijk niet, want dit is immers Haloween. Zij mogen van Darleen op Roberts gezicht drukken om te zien dat het wel degelijk echt is. Zodra de kinderen op het gezicht drukken, stroomt het dikke bloed uit Roberts verwondingen. Daar schrikken de meeste wel van! De kinderen bellen aan bij ieder huis en zingen dan:

“Trick or treat?” [Een truuk of een bedreiging?”

"Smell my feet"; [ruik aan mijn voeten]";

"Or give me something to eat"; [of geef mij wat te snoepen]

In dat opzicht lijkt het een beetje op ons Sint Maarten; liedjes zingen in ruil voor snoep.

12). Florida. Fietsen langs de kust in de heerlijke Florida herfst zon.

13). Louisiana, 19/10/2000. Een dagtochtje naar New Orleans met een taxi busje van de camping. In 'the French Quarter' spelen diverse jazz en blues bands op straat. Deze groep geeft een geweldige performance weg!

14). Louisiana, 19/10/2000. New Orleans, French Quarter.

15). Louisiana, 20/10/2000. Dit 'Rail to Trail' pad is nog niet af. Het spoor is verwijderd, maar het pad nog niet voltooid. Wij volgen het ruige grind/zand spoor, en gaan hier over een oude spoorbrug. Een mooie tocht!
 

Wij stoppen bij een vervallen benzinepomp. Het winkeltje lijkt betere zaken te doen dan de pomp. “Sausage Bonne” en “Boudin” zijn hier met name te koop. Dat laatste is een grote worst van varkensdarm, die gevuld wordt met rijst, uien, varkensvlees, en die heerlijke Cajun kruiden. Lekker kruidig en pittig. De eerste keer zag ik ze bij deze benzinepomp, die weinig benzine verkocht. Binnen waren twee dames voortdurend bezig lokale snacks aan het maken. Dat leek goed te verkopen, want er kwamen regelmatig klanten binnen. Het rook heerlijk. Ik vroeg hoe die worst heette en wat die kostte.

"Het is een Boudin, en die zijn heerlijk!", zij de dame.

"Wat kosten ze?", vroeg ik.

"Hier, neem er een gratis mee. Als je hem niet lekker vindt dan gooi je hem maar weg. Als je hem wel lekker vindt, kom er dan maar eentje kopen jongen!", zei deze stevige mama, die ze zelf wel lekker scheen te vinden.

De Boudin was heerlijk en ik kocht er nog twee. Deze worsten worden warm verkocht.

Het is nu lekker weer. Overdag zo’n 28 graden, ’s nachts ongeveer de helft. Het is alweer een maand droog en vrijwel iedere dag een stralende zon met een zacht windje. De afgelopen twee weken fietsen door Louisiana waren interessant. Het landschap is gevarieerd; stukjes bos, weilanden, rijstvelden (!), suikerriet en veel heldere beekjes. Langs die beekjes en langs de wegen liggen enorme hoeveelheden zwerfvuil en gedumpte huisraad. Dat hebben wij in alle staten tot nu toe gezien, maar hier lijkt het nog iets heviger.

Van de TV hadden wij een beeld over Louisiana wat helemaal uit moeras bestond, en waarin verscholen op middeleeuwse wijze Cajun woonden die vijandig tegenover buitenstaanders zijn. Dat hebben wij allemaal niet gezien. De moerassen lijken drooggelegd om landbouwgrond te maken. Net zo als Nederland dus eigenlijk. Bijna niemand spreekt Frans, en een enkeling die dat wel doet is bijna niet te verstaan, want het klink als een Amerikaan die Frans praat en zeker niet als Frans. Volgens de Encyclopedie spreken in het zuiden nog veel mensen Frans. Wij hebben het hele zuiden van oost naar west doorkruist, maar vrijwel niemand sprak Frans. De mensen in Louisiana noemen zichzelf graag de vriendelijkste Amerikanen. Wij bezoeken slechts een paar staten, maar deze mensen zijn inderdaad heel vriendelijk.

De rijstvelden zijn blijkbaar geoogst, want er staan alleen nog maar stompjes. Vele worden nu vol met water gepompt. Omdat er aardewallen omheen staan. blijft het water staan. Als ze vol zijn dan worden er crawfish in gekweekt totdat de volgende rijstinplant plaats vindt. Crawfish zijn een soort zoetwater kreeftjes.

16). Texas, 01/11/2000. Diane (links, in het groen) heeft een 2e hands boekwinkel in Jasper. Zij bestelde voor ons de wegenatlas van Texas (wij hadden alle kaarten bij ons, behalve deze). Ondertussen kampeerden wij in haar tuin. In het midden haar moeder en rechts haar zus Yvonne.

De Texas Road Atlas is zojuist bezorgd. tot Diane’s verbazing. Ons plan heeft gewerkt, dit is inderdaad een nieuwe uitgave uit 2000, die wel GPS grids bevat. In Amsterdam kon ik alleen de uitgave zonder grids bemachtigen. Hoera, het heeft veel extra geld en moeite gekost, maar het is toch gelukt. Nu hebben wij weer een kaart die alle back country roads in Texas toont en wij kunnen die weggetjes nog vinden ook in dat grote Texas!

Diane legt uit: “Hier in de zuidelijke staten heeft iedere staat wel minstens één stadje genaamd Newton en één stadje genaamd Jasper. Jasper en Newton waren twee generaals in het leger van de Confederatie. In de Amerikaanse burgeroorlog vochten die tegen “De Unie” (het Noorden). Het noorden wou de slavenarbeid stoppen. Het zuiden wilde zich vervolgens afscheiden van het Noorden omdat de katoen en suikerriet gewassen in het zuiden de goedkope slavenarbeid goed konden gebruiken. Jasper en Newton waren de belangrijkste generaals van de zuidelijke leger, ter nagedachtenis van hun treffen wij dus in de zuidelijke staten altijd de plaatsjes Jasper en Newton aan.

17). Texas, 08/11/2000. Volgens het weerbericht is een koufront met sneeuw onderweg naar Texas. Bij de benzinepomp vraag ik naar een kampeerplek. Willard (links) biedt aan dat wij bij hem en zijn vrouw Linda in huis mogen blijven. Dat aanbod nemen wij aan en het zijn een paar mooie dagen. Buiten is een modern Texas aanzien.

Tot nu reden wij over de Atlantische vlakte. Van Orlando totaan de grens van Texas was het landschap min-of-meer vlak. Van hier tot San Francisco zal het min-of-meer bergachtig zijn. Hier in oost-Texas begint het landschap te golven en regelmatig hebben wij nu al klimmetjes van 100 meter hoogte en zo. Hier groeien dichte bossen met een soort dennenbomen, die op droge zanderige grond groeit. Het landschap lijkt hier-en-daar op stukjes Duitsland of zuid-veluwe bijvoorbeeld. Alleen is het hier minder dicht bewoond. Tot aan Texas was die Atlantische vlakte op veel plaatsen één grote buitenwijk van 2000 kilometer lengte. Nu komen voor het eerst wat ‘lege’stukken in het landschap, zonder buitenwijken.

18). Texas, 17/11/2000. In west-Texas begint het landschap te veranderen. Een droog en golvend landschap met veel cactussen, enorme 'gras' landen met veel prikkeldraad en veel runderen. Er wonen weinig mensen. Dit is de grootste kleine supermarkt van west-Texas.

19). Texas, 19/11/2000. In Hylton, 8 inwoners, vragen wij bij een vriendelijk uitziend huis toestemming om in de tuin te kamperen (17/11). Sonny en Linda vinden het gelijk goed. Wij blijven hier een aantal dagen en het eten in Hylton is erg goed! Bedankt Sonny en Linda!

20). Texas, 19/11/2000. In de 'back yard' van Sonny staat de tent en in het winterzonnetje voer ik wat klein onderhoud uit aan de fiets. Uit de snijdende noordenwind is het net lekker. (Foto door Sonny Watts).

21). Texas, 19/11/2000. Sonny heeft vele hobbies. Als een echte voormalige cowboy, is een van die hobbies geiten opgroeien. Hier helpt Jolanda een handje met voeden.

22). Texas, 20/11/2000. On the road again! Na een paar fijne dagen en weer twee Amerikaanse vrienden rijker trekken wij weer verder. Bedankt Sonny en Linda! (Foto door Sonny Watts).

23). Texas, 25/11/2000. In west-Texas is een kleine waterbron. Voor de kolonisten en indianen was dit een belangrijke stop. Maar dit is Texas, dus heet deze plek Big Spring. In de tuin van Orville en Rita mogen wij kamperen. (Foto's door Orville en Rita Spradling).

24). Texas, 25/11/2000. Happy campers in de yard van Orville en Rita. (Foto door Orville Spradling).

25). Texas, 26/11/2000. In west-Texas staat het landschap vol met ja-knikkers. De olie industrie vormt een belangrijke poot van deze economie, maar zorgt bv ook voor problemen. Zo is het grondwater te zout om te drinken, doordat het boren zout- en waterlagen verbindt.

26). New Mexico, 30/11/2000. Wij klimmen naar Roswell (1085 M). Het landschap is mysterieus. Onderweg stopt een auto met daarin Joe en Anna, kennissen van Diane Cox uit Jasper. Zij hadden van ons gehoord (wij niet van hun). Wij worden uitgenodigd in hun berghut in Ruidoso.

Het is nu licht van 05:45 tot 17:45 en dan is het echt aardedonker op veel plekjes. Wij zijn nu op de 31e breedtegraad en het is nog steeds niet echt koud hier in november. De meeste dagen komt de temperatuur ruim boven de 20 graden. Wij zijn op weg naar Roswell in New Mexico. Dat ligt op de 33e breedtegraad maar ook een stuk hoger, dus daar zal het wel koeler worden.

In de kleine dorpjes zijn geen echte supermarkten. De lokale benzinepomp, die er wel altijd is, verkoopt ook wat levensmiddelen, maar die zijn fors duurder dan in de supermarkten. Vaak wel het dubbele! Waar je ook koopt, altijd worden je boodschappen nog voordat je het merkt in enorme hoeveelheden plastic zakken ingepakt, want de meeste winkels pakken de boodschappen voor je in; soms brengen ze het zelfs nog naar je auto. Gratis, althans dat lijkt het natuurlijk.

“There is no such thing as a free lunch”

Dat zei de beroemde Amerikaanse econoom Milton Friedman al. Deze kosten zitten natuurlijk verwerkt in de winkelprijzen, ook als je deze ‘gratis’ service niet gebruikt. Idem natuurlijk met al die gratis plastic tasjes waar je boodschappen in verdwijnen. En de hoeveelheid! Mijn pak melk gaat in een zak, de pot pindakas in een andere zak, drie pakjes noedelsoep in een derde tasje. De Amerikanen gaan met hun winkelwagens, al dan niet zelf geduwd, naar hun auto met de boodschappen echt in minstens een dozijn flutzakken, soms wel het drievoudige! Ik erger mij aan zinloze verspilling (weer een pleonasme, verspilling is altijd zinloos, maar dit is échte verspilling want deze flutzakken zijn niet eens te hergebruiken). Al een aantal malen zijn mijn boodschappen in een berg plastic tasjes verdwenen voordat ik kon zeggen dat dat niet hoefde. Nu ben ik nog sneller geworden dan de inpakmedewerker. Nog voordat het eerste artikel door de scanner gaat zeg ik:

“Géén plastic tasjes alstublieft”.

“Ja natuurlijk krijgt u plastic tassen voor uw boodschappen”.

“Nee, ik bedoelde dat ik GEEN plastic tassen voor mijn boodschappen wil. Ik laad ze zodadelijk direct in mijn fietstas”.

Op het voorhoofd van cassiere verschijnen nu twee grote vraagtekens.

“Zei hij "GEEN" tassen, en zij hij "FIETS"??

“Dus u wilt géén plastis tas?”

“Inderdaad, dank u wel, ik kan het zo meenemen”.

“Ah, u wilt dus papieren zakken!” reageert ze razendsnel.

Alle winkels hebben ook papieren tassen voor de weinige mensen die bezwaar maken tegen plastic zakken. Wat zij niet weten is dat papieren zakken nog meer resource verwoestend zijn dan plastic zakken. De inpak medewerker heeft ondertussen de pindakaas pot al in de eerste papieren tas zitten.

“Nee, echt niet. Die paar boodschappen kan makkelijk met de winkelwagen naar mijn fiets brengen en dan in mijn fietstas stoppen. Bedankt voor uw goede zorgen, maar het is echt niet nodig. Dank u”.

De cassiere begrijpt er nu echt niets meer van, maar de klant is hier gelukkig koning en kan het krijgen zoals hij het hebben wil.

27). New Mexico, 04/12/2000. Op de camping in Roswell. Jolanda knipt mijn haar. Wij bezoeken het interessante UFO museum, over de UFO die in 1947 hier neergestort zou zijn. Het lijkt mij hier een ideaal terrein om met je UFO wat rond te scheuren. (Foto: Karen Bonnet).

28). New Mexico, 05/12/2000. Vertrek uit Roswell. Onze leuke buren Karen en Jim Bonnet uit North Dakota maken deze foto en sturen die later op.

29). New Mexico, 05/12/2000. De lokale economie in Roswell speelt handig in op het UFO-incident.

30). New Mexico, 06/12/2000. Op weg naar Ruidoso op 2280 meter. Bij Joe en Anna (die ons aanhielden op weg naar Roswell) zullen wij twee dagen gastvrij onthaald worden in hun mooie berghuis. Wat een betoverend mooi landschap in New Mexico!

31). New Mexico, 09/12/2000. White Sands National Monument. Wij logeren in Alamogordo (Spaans voor 'dikke bomen') bij Mildred, een zus van Orville uit Texas. Met Nancy, het andere zusje van Orville, maken wij een mooie dagtocht naar White Sands.

32). New Mexico, 15/12/2000. Hier begint de woestijn, die doorloopt tot California. Wij fietsen over 'pipeline road' en zijn alleen. De komende 2 maanden in de woestijn zullen een van de hoogtepunten van deze reis worden. Overdag is het 15 C tot 25 C. 's Nachts tot -12C.

33). New Mexico, 18/12/2000. Fietsen en kamperen in deze woestijn, geweldig mooi!

USA Einde deel 1.
Copyright 2002: rene_maassen@zonnet.nl
 
English version