 |
 Laos fietsreis 2001 download/offline versie. Copyright 2002: René Maassen rene_maassen@zonnet.nl
01). Van 7 november 2001 t/m 19 november 2001 fietsen wij door Laos, op weg naar Singapore.
02). Wij gaan fietsen door het noordwesten van dit 7e armste land ter wereld. Dit is de z.g. 'Gouden Driehoek". De reputatie in het 'westen' van deze streek is er een van armoede, verval en criminaliteit. De mensen hier zijn echter.........uitzinnig vrolijk, vriendelijk en aardig! Weer een vooroordeel naar de kloten!
03). Deze mensen zijn allemaal Boeddhist. Overal staan kloosters en tempels. De sfeer is overal vredig.
04). Deze tempels zijn allemaal oud en goed onderhouden. Dat doen de dorpelingen zelf. Boeddha's leer staat centraal in ieders leven hier.
05). De meeste mensen hier wonen in 'natuurhuizen'. Naast de huizen staat vaak zo'n voedselopslaghuisje.
06). De huizen staan op palen, omdat hier in de regentijd heel veel regen valt. Nu is het november, en is het droog. Onder veel huizen staat een weefmachine. Veel vrouwen (oma's en kinderen) zijn aan het weven. Iedereen is reuze vrolijk en vriendelijk.
07). Natuurhuizen langs de weg, die hier redelijk goed is.
08). Uitzicht op de Mekong rivier vanaf de weg, die hier niet zo goed is. Aan de overkant liggen de 'Ban Pak Ou' grotten; die wij morgen willen bezoeken. Wij overnachten in het dorpje aan deze kant van de rivier. In een winkel wordt een slaapplaatsje voor ons vrijgemaakt (er is geen hotel).
09). Op 12 november 2001 bezoeken wij de grotten aan de overkant. In deze natuurlijke grot boven de Mekong rivier staan duizenden Boeddhabeelden. In deze grot wordt Boeddha vereerd om de boten op de rivier en de vissers te beschermen.
10). Het is mooi. Door onze slimme zet van de overnachting in dit dorpje, zijn wij er al om 08:00 uur en zijn alleen. Als wij weggaan om 10:00 uur komen de toeristen uit Louang Prabang aangetuft in hun dure gehuurde boten.
11). De dorpswat in Ban Pak Ou. Oud, mooi, sereen en verlaten. Dit soort dorpswats bezoekt geen toerist, maar deze zijn echt en het mooiste.
12). Deur tot de wat [wat=tempel].
13). Het Boeddhabeeld in de dorpswat.
14). Wij fietsen over de modderweg pal langs de Mekong rivier naar Louang Prabang. Dit is de lokale dakpannenfabriek. Handwerk.
15). Louang Prabang staat in zijn geheel op de werelderfgoedlijst van de UNESCO. Het hele westerse toeristencircus is er daarom weer. Wij ook. Het is mooi, maar de hordes gehaaste westerse reisgroepen nemen veel van de sfeer weg waar alle andere plekjes hier juist zo rijk door zijn. Op de fiets zie je meer.
16). Een van de ontelbare Boeddhabeelden.
17). Vrijwel iedere jongen/man is tenminste enkele weken een monnik. Vrouwen kunnen ook monnik worden en gaan dan in het wit gekleed. Die zien wij echter maar heel spaarzaam. Deze (oranje) mannen ontspannen zich in het zonnetje.
18). 14/11/2001. Na wat fietsonderhoud maken wij een testritje in de omgeving. Deze buffels maken ook een uitje.
19). Tijdens de proefrit stuiten wij weer op een dorpstempel (geen toeristen). Al deze tempels zijn rijkelijk met schilderingen versierd. 'Hemel' en 'hel' zijn vaak terugkerende thema's. Op deze schildering staat een sappig hel-detail afgebeeld.
20). De 'Phou-sie' watervallen buiten Louang Prabang. Wij lopen hier door de waterval: koud maar spectaculair. Wij gaan weer heel vroeg en zijn weer alleen. Als wij vertrekken komen de hordes.
21). Met de boot stroomopwaarts de Mekong rivier (hier is geen weg). Het zijn 2 dagen varen naar Houey Xai, waar de grensplaats met Thailand is. De fietsen liggen op het dak.
22). Rustig tuffen wij de Mekong op. Het is een mooie vaart door vrijwel onaangeraakte jungle. Wij zien twee olifanten; ik speel schaak.
23). Deze oma doet haar dutje aan boord.
24). Dit is de dorpswat van Houey Xai. Aan de overkant van de Mekong ligt Thailand. Wij waren maar 12 dagen in Laos, maar wat een ervaring. Laos laat een paar dingen duidelijk zien: Materiële welvaart en geluk lopen niet altijd synchroon; de blijdste mensen tref je soms in de armste landen aan. Het Boeddhisme is volop aanwezig en dat brengt vreedzame mensen voort. Dit is het meest gebombardeerde land ter wereld (door blanken: geen grapje), toch kunnen deze mensen iedere blanke als een nieuw mens ontvangen zonder vooringenomenheid. Daar kunnen wij nog wat van leren!
|
|
