 |
 China fietsreis 2001: Deel 2 Copyright 2002: René Maassen rene_maassen@zonnet.nl English version 
Deel 1 (24 foto's) - Deel 2 (37 foto's) - Deel 3 (28 foto's) Toets F11 voor grootbeeld  25). Op 9 augustus kunnen wij met de langzame nachtrein (50 uur) mee naar Chengdu. Wij hebben maar een visum voor twee maanden. Zuid China is interessanter om te fietsen dan noord-China. In Chengdu willen wij naar Lhasa in Tibet fietsen en dan door naar Kathmandu in Nepal.
Kijkend uit de trein valt het op dat de Chinezen echt overal eten laten groeien. Ieder stukje grond is minstens 1 keer benut. Soms groeien tussen de mais nog meloenen bijvoorbeeld. Alleen langs het spoor lijkt de spoordijk niet benut om eten te produceren. Lijkt. Er lijkt alleen nutteloos gras te groeien, maat dat is slechts schijn. Alles is eetbaar in China! Het gras dient om de geiten te voeden! De geiten worden aan een lijntje uitgelaten langs de spoordijk en mogen zich rond eten. Later gaan ze natuurlijk de pot in. Het is een ijverig volk. Wij zien van vroeg tot laat alle Chinezen hard aan het werk. Het moet wel een ijverig volk zijn, gelet op de spectaculaire vooruitgang die deze mensen gemaakt hebben van een bankrupte nieuwe staat in 1949. Verguisd en tegengewerkt door de hele westerse wereld met Amerika voorop. Toch is het huidige nieuwe China een land met relatieve welvaart voor veel Chinezen. Soms denk ik "is dit nog wel een ontwikkelingsland?". Om even later weer landarbeiders in lemen huisjes te zien wonen en met een schep en een ezel hun stukje land te zien bewerken. Ja, dit is zeker nog wel een ontwikkelingsland. Maar als ik de volgende dag door een van de boulevards loopt in een van de nieuw-China steden, denk ik: "Of is het toch geen ontwikkelingsland meer?". In de winkels aldaar liggen de laatste artikelen te koop. Ook van Nike, Aadidas, Sony etc. Maar de meeste Chinezen kunnen daar alleen maar naar kijken.  26). Chengdu is de hoofdstad van de provincie Sichuan (si=4 chuan=rivier: de provincie van de 4 [grote] rivieren). Hier zijn ook de laatste gebieden waar nog panda's voorkomen. Wij bezoeken het "vermeerderings project". Hier worden zoveel mogelijk panda's gekweekt, om ze in de (verre) toekomst weer uit te zetten.
Wij gaan naar de PSB (People’s Security Bureau: politie) en worden beleefd geholpen, maar niet van harte. Wij moeten het er een beetje uitrekken. Als ik vertel van onze wens om van Chengu naar Lhasa te reizen zegt ze eerst dat wij moeten vliegen. Dat is beter voor ons. Dan zeg ik dat wij willen fietsen. "Oh fietsen", dat verandert de zaak. Ze overlegt met haar baas, die direct "nee" zegt. Ze legt ons uit waarom, alleen nadat ik daar uitdrukkelijk om gevraagd had. De Tibet optie vervalt, dat is wel duidelijk. De weg van Chengdu naar Tibet is sinds kort weliswaar open voor blanken maar er zijn nog wel steeds gesloten zones waar de weg door heen gaat. Zolang je in een gesloten voertuig (bus/vrachtwagen) blijft, en niet uitstapt, is het OK. Maar hoe geldt die regel voor een fiets? Dat is open ter interpretatie voor de lokale politieagent, die een 'niet extreem goede' reputatie hebben. Dat wordt dan weer afkopen met forse boetes, om 3 dagen later mogelijk alsnog terug gestuurd te worden (en dus weer terug door zo'n verboden zone, met weer politieonderhandelingen met diezelfde agent etc). Bovendien is Tibet officieel alleen toegankelijk voor blanken die een geregistreerde reisgroep vormen van minimaal 5 personen, anders krijg je weer geen permit. Zonder permit krijg je weer een andere boete en/of wordt teruggestuurd. Voor dat soort gezeik zijn wij niet helemaal naar China gekomen. De Laos/Thailand optie treedt nu dus in werking. Wij fietsen van hier naar Bangkok, ook interessant. De route gaat nu door Sichuan en Yunnan provincies, de 2 meest kleurrijke, geurrijke, tropische, exotische, vrolijkste en uitbundigste provincies van China. Over Laos en Thailand horen wij niets dan goede verhalen. In Kunming, de hoofdstad van Yunnan, kunnen wij een visum voor Laos en Thailand relatief eenvoudig bemachtigen zo hebben wij gelezen. Wij hebben nu ook wat meer tijd in China, wat reuze prettig is met fietsen. De weg is relatief eenvoudiger, maar niet eenvoudig. Het terrein is zeer bergachtig, want wij moeten een stuk of 7 diepe rivierdalen haaks oversteken. Onze route is naar het zuidwesten en alle rivieren lopen van Tibet in het noordwesten naar de zuid-Chinese zee in zuidoosten. Onze weg loopt tussen de 500 en 2900 meter. Bovendien is het tot eind september regenseizoen met zo nu en dan forse regens. Het is plakkerig warm (> 30 graden) en vochtig).  27). Wat een leuke luie beesten zijn dit toch. Ze eten bamboe en de rest van de dag hangen ze wat rond. Hopelijk lukt het de Chinese regering om de panda voor uitsterven te behoeden. Want ze zijn te leuk om dat te laten gebeuren!  28). In Chengdu is het ook weer tijd voor een knipbeurt. Het kost 5 RMB (0,65 Euro).
In Chengdu ga ik naar de openbare WC. Het is schoon en netjes. Het is het standaard Chineese ontwerp van een centrale poepgoot, zo'n 30 cm breed en diep. Je plaatst je linker- en rechtervoet aan de overeenkomende zijde van de goot. Je laat de broek zakken en zorgt dat je uitlaat recht boven de goot hangt. Om niet al te veel in de kijker te staan, zijn er schotten van circa 1 meter hoog tussen de plekken aan gebracht, op 1 meter afstand. Om de paar minuten wordt centraal en automatisch een bak water uitgestort om de goot door te spoelen. Als je zoals ik net bij het laagste punt van de goot, gehurkt over die goot zit, dan heb je het geluk om de uitwerpselen van alle mede- Chinese gootgebruikers voorbij te zien spoelen. Chinees eten leidt blijkbaar tot een wat smeuïge feces. Vaste Hollandse staven zie ik niet voorbij komen. Het openbare toilet is schoon en redelijk geurvrij en kost 0,1 RMB (3 cent). Dat heb ik er graag voor over.  29). Van de politie in Chengdu horen wij dat de weg naar Tibet niet voor (westerse) fietsers open is. Daarom passen wij het plan aan, en gaan fietsen naar Bangkok (later besluiten wij door te fietsen naar Singapore). Hier zijn wij net Chengu uit, op weg naar Kunming. De weg is hier goed en rustig. Chinezen nemen van alles mee op hun fiets.  30). Deze Chinees maakt bamboe stoelen: een prachtig product! Met een vlam uit een benzinebrander wordt de bamboe gebogen.  31). 17/08/2001. In Lehshan is het grootste zittende Boeddhabeeld ter wereld (wéér zo'n claim!). Hij is inderdaad heel groot. Het is een wonder dat dit beeld de culturele revolutie heeft overleefd.
In Leshan bezoeken bij de giant Boeddha, de grootste ter wereld. Overal hangen volkspromotie bordjes in het Chinees en Engels. Dat zagen wij ook op veel blinde muren in Chengdu. Het zijn aanmoedigende teksten als: "Het redden van vogels is als het redden van mensen". Gisteren zagen wij nog een Chinees voor de lol vogeltjes doodschieten. Er zijn überhaupt weinig vogels in China, Wel zijn er veel Chinezen. Hopelijk worden de Chinezen beter gered dan de vogels, want die zijn bijna op. Op het terrein kon je ook tegen betaling een gevangen vogeltje, schildpadje of visje 'bevrijden'. Het beestje wordt dan losgelaten in een vijvertje, om daar even later weer uitgeschept te worden en terug geplaatst in de vitrine. Toch is het beestje even vrij geweest en het geeft de koper een goed gevoel en een positieve bijdrage voor zijn karma. Ook stonden er teksten als: " Het schoonhouden van de natuur om ons heen brengt ons in balans met onze omgeving". Een mooie hypocriete tekst voor dit land, wat 25 % van 's werelds vervuiling produceert.  32). "Oh, moet je kijken wat een grote oren!"  33). De Lehshan Boeddha vanaf de rivier gezien.(Foto van Jiangping).  34). 17/08/2001, Lehshan. Brug over een zijrivier.  35). 18/08/2001, Lehshan. Zicht op straat vanaf een eettentje.
Chinezen zeggen: 2)."Vis en kip smaken beter als je het hele beest erin verwerkt". Dat gebeurt dus ook. Het smaakt inderdaad lekker, maar vis vol met graten? Het beest wordt in zijn geheel in stukken gehakt en dan bereidt. Idem met kip (meestal worden de hanen gegeten). Alles drijft in het gerecht rond, inclusief de hanenkam en poten. 3). "Honden horen in de pot". Een vogel is een beter huisdier. Dat hebben wij vaak gehoord, toch hebben wij pas 2 honden verwerkt zien worden in eten. Wel valt het ons op dat er nauwelijks zwerfhonden zijn. Hoeveel hebben wij er ongemerkt al opgegeten? 4). "Als het 4 poten heeft, en het is geen meubilair, dan eten wij het op". Erg leuk, maar wij zien alleen maar varken, koe, kip en geit als vlees. Niet anders dan bij ons. Exotische dieren en ongedierte worden misschien wel gegeten, maar niet zozeer in het dagelijkse leven. Wij eten drie maal daags Chinees. Meestal bij de simpelste eettentjes. Die zijn er in verschillende soorten. Meestal zitten die in de standaard winkeltjes: op de begaande grond van een 2 of 3 verdiepingen hoog gebouw en dat zijn allemaal garages met rolluiken. Daar zitten verschillende bedrijfjes in. De helft heeft wel iets met eten te maken. Er zijn verschillende eettentjes waar wij vaak eten: - Boazi/zhengjeh. Gestoomde broodjes met vlees- of groentenvulling. - Op verzoek: wij wijzen een aantal ingrediënten aan, vragen naar de prijs, en plaatsen de bestelling. Het roerbakken en sissen in de wok geven wij aan met lichaamstaal. - Buffet: Soms passeren wij een tentje met een buffet-stijl eten. Uitstekende keus voor een lage prijs.
- Noodles: Een noodle soep is overal verkrijgbaar voor een paar centen.
Het is altijd lekker. Wel is het jammer dat het vlees in deze tentjes meestal meer vet dan spiervlees bevat. Ook worden de groenten in een badje olie geserveerd. Wel is het altijd vers en de groenten worden ook secuur gewassen voor bereiding. Als een maaltijd lekker was, zeggen wij altijd dat 'ie' in de top 3 staat. Zo staan er echter al snel 10-tallen plekjes in de top3. Allemaal zijn ze naamloos en zien er niet uit, maar allemaal zijn ze lekker. Zelden komt een maaltijd niet in de top-3.  36). 18/08/2001. Dan-Dan is een Chinees meisje, dat ons dapper in het Engels aanspreekt. Zij nodigt ons uit om bij haar ouders boerderij te eten en te slapen. Dat aanbod nemen wij graag aan. Dan-Dans ouders zijn beide leraar. Wij eten Chinees, wat geweldig lekker is (wij eten in China 3 maal daags Chinees: Houh-zheh!: "Heerlijk"!.  37). 19/08/2001. In Muchuan (Mu=een naam, Chuan=rivier) ga ik op zoek naar spatborden voor onze fietsen. Ik vraag het een Chinese schooljongen, die ons vriendelijk helpt, maar de winkels hier verkopen alleen stalen Chinese spatborden. Later heeft die jongen, Jiangping, ons hotel opgespoord en mij meegenomen naar een fotowinkel om een gezamelijke foto te maken! Hij wil met ons corresponderen in het Engels, wat hij tot op vandaag trouw doet! Bedankt voor de vriendschap Jiangping! Wat een ondernemende mensen zijn dit toch!  38). Jiangping zit op school in een speciale drill klas, waar extra lesuren worden gemaakt voor de extra kansrijke scholieren. Zij studeren meer dan 12 uur per dag! Als Jiangping deze zomer genoeg punten haalt, mag hij naar een goede universiteit. Zoals zoveel Chinese kinderen, woont Jiangping op het schoolinternaat en gaat slechts sporadisch naar huis. Hier zitten vaak wel 60 scholieren in een klas!  39). 20/08/2001. Wij verlaten de hoofdweg. Nu wordt het interessant! Nu ontdekken wij het 'oude' China. Langs de hoofdwegen en in de steden verdwijnt dat in een hoog tempo, maar hier is nog een heleboel oud-China om ontdekt te worden. Hier komt nooit een westerling, en de Chinezen zijn hoogst verbaasd, helemaal omdat wij op de fiets zijn. De Chinezen zijn eerst wat gereserveerd, maar nadat wij een paar woordjes Chinees hebben gesproken komen zij langzaam los (Chinezen ontdooien langzaam).  40). De weg wordt een grind/modderweg, maar dat maakt ons niet zoveel uit. Het is hier mooi en leuk! Wij fietsen door China en vinden alleen onze weg (want vrijwel niemand spreekt hier Engels of Nederlands). Wat een avontuur!  41). 20/08/2001. De mensen bij deze boerderij pellen de mais en laten deze drogen in de zon. Wij mogen het ook even proberen, maar dat valt niet mee. Wij hebben meer verstand van fietsen.  42). 21/08/2001. Met 1,3 miljard Chinezen die regelmatig noedels eten, heb je heel veel noedelfabriekjes nodig. Bijna ieder stadje heeft minstens 1 noedelfabriekje op huiselijke basis. Hier hangen de noedels te drogen.  43). Wij fietsen weer verder. Het Sichuan landschap heeft vele hoge en steile bergen.  44). Het is broeierig heet weer en vrijwel windstil. Afgezien daarvan, is het mooi fietsen.  45). Deze lieve meisjes hebben ons naar de internetwinkel gebracht. Ze wilden persé op de foto. (Wij hebben een briefje waarop in het Chinees staat "Waar vind ik een internetwinkel?". Dat werkt erg goed).
Vandaag in Leeboo (Leibo) aangekomen op 1300 meter. Hier is de eerste email mogelijkheid sinds een dag of 5. Wij hobbelen over hoge bergen (vandaag een pas van 2050 meter), diepe rivierdalen (op 500 meter) en waanzinnig steile bergen van 70 graden en steiler. Het landschap is een plaatje. De Chinezen hebben hard gewerkt in de laatste eeuwen, maar vooral in de laatste 50 jaar. Ik heb nog nooit zo'n steil berglandschap gezien. Op de meest onmogelijke steile hellingen hebben ze honderden rijstterrasjes gemaakt. Met de verrekijker zien wij op zeer hoge en steile bergpunten toch nog gewassen en hutten staan. Alles is groen en nat. Er groeien verder veel bananenplanten en bamboe. Onze vooruitgang is langzaam op de keien wegen. Zo ver van Beijing lijkt geen asfalt meer geleverd te worden. In ieder geval niet op deze weg. Wij hebben de hele dag nodig voor 50 KM. De afgelopen 2 dagen bv hebben wij 90 km over de weg afgelegd, om maar 30 km in een rechte lijn opgeschoten te zijn. Dat is een R:A (Rechtelijnafstand:Afgelegdewegafstand) van 1:3!!!!!! Het normale lange afstandgemiddelde is 1:1,6. De wegen slingeren en slingeren, maar gaan (vrijwel) alleen maar de hoogte in of de diepte in, verder leiden ze tot bijna niets. Morgen duiken wij naar de rivier op 600 meter, om aan de overkant weer tot grote hoogten te komen. En dat bij 33 graden op de meeste dagen tot nu toe. Vandaag was het 'koud': 20 graden. De berg-Chinees van Sichuan wordt wat vriendelijker. Na een paar minuten contact komt hij al los. Chinezen ontdooien langzaam ondanks de hoge temperaturen. Gisteren kregen wij zowaar 2 keer donaties: een ijsje en (dure) groene thee in geschenkverpakking. Het overnachten in goedkope hotels gaat nog steeds goed. Het politie-incident is gelukkig beperkt gebleven tot de eerste dag. Wij eten nog steeds 3 maal per dag Chinees. Veel verse groenten, lekker en gezond. Verder veel kool, Chinese kool natuurlijk.  46).26/08/2001. De wegen worden slechter. Ook regent het nu regelmatig. De hitte is nu voorbij, maar modder is de nieuwe uitdaging (het vermijden daarvan). Wij fietsen omhoog naar 2600 meter. Deze mannen lopen naar beneden met bedden op hun nek. Het is zondag, en in het stadje beneden is markt. De bergbewoners maken manden en meubilair, die zij in de stad hopen te verkopen.  47). Veel Chinezen (buiten de steden) dragen hun last met een balansstok. Zo ook deze vrouw. Zij snapt niet waarom wij haar willen fotograveren, maar vindt het OK.  48). 27/08/91. Vrijwel iedere Chinees heeft elektriciteit. Wij passeren hier een vallei waar een van de vele minderheden in zuid-China woont. Deze mensen wonen in lemen hutten en deze vallei heeft geen electriciteit. De mensen zijn helaas schuw en angstig voor ons, grote blanken.  49). De bergen in Sichuan provincie zijn zo hoog en steil! Onze reisrichting is zuid-zuidwest. Het landschap wordt doorsneden door tientallen rivieren. Die zorgen voor de afwatering van het Tibetaanse plateau, in het noordwesten, en brengen het water naar de Chinese zee, in het zuidoosten. Wij reizen dus haaks op de stroomrichting van de rivieren en moeten vele bergpassen over (>2500 meter) en vele rivieren (op 500 meter hoogte).
Na Leeboo op 1300 M dalen wij weer af naar een rivier op 500 meter. Klimmen vervolgens weer naar een onbekende pas in 2 dagen. In een busstop vinden wij een duistere overnachtingsplaats tijdens de klim op 2000 Meter. Als wij de volgende ochtend vertrekken voor ons laatste stuk naar de pas (wij weten niet hoever dat nog is, maar ook deze weg moet eens een keer boven komen) zien wij 'Caleb'. Hij spreekt een paar woordjes Engels. Zijn bus vertrekt. Uren later zijn wij eindelijk boven, wat op 2750 meter blijkt te zijn. Als wij net aan de afdaling beginnen, komt Caleb met zijn vriendin tegemoet lopen! Hij blijkt uitgestapt uit zijn bus te zijn om ons weer te ontmoeten. Samen lopen wij een stukje (hij is met zijn dove vriendin). Hij wil perse zijn Engels oefenen; voor het eerst in zijn leven met een niet-Chinees. De afdaling is lang en wij willen nu graag naar beneden rollen en niet lopen! Wij moedigen Caleb aan om weer met een busje verder te gaan en spreken af elkaar in zijn dorp te ontmoeten. Het is nat en modderig. De afdaling gaat snel en goed, maar zowel wij als de fietsen en tassen zitten spoedig onder centimeters dikke bagger die vrolijk in de rondte spat. In het volgende dorpje zien wij een waterslang en spuiten wij onszelf en de fietsen weer een beetje schoon. Wij en onze fietsen lijken wel geëmailleerd in 1 kleur. Alle Chinezen staan samen met ons hard te lachen om dit leuke plaatje. Wij mogen blijven eten en slapen bij de ouders van de vriendin van Caleb, die een eettentje hebben. Het eten is heerlijk en blijft maar opgediend worden. Veel dorpelingen kijken vanaf een veilige afstand schuchter toe. Caleb zegt dat de mensen bang voor ons zijn. Wij zijn groot, wit, vreemd en zij hebben nog nooit een westerling in het echt gezien. Blijkbaar zijn wij wel acceptabel want onze gastheer heeft ons opgenomen. In het eettentje is niet echt ruimte voor 2 gasten, dus overnachten wordt toch weer in het dorpshotel aan de overkant van de straat. Caleb komt op onze kamer. Een merkwaardige ontmoeting weer vandaag, met volhardende maar vriendelijke Chinezen.  50). 29/08/2001. Wij zijn in Zhaotong aangekomen, in de provincie Yunnan. Zhaotong heeft nog diverse leuke oude straatjes, gehuld in schaduwbrengende bomenhagen. Buiten de stad loopt weer een geasfalteerde hoofdweg.  51). Wij eten als ontbijt meestal Boo-zhie. Dat zijn gestoomde broodjes met een vulling van groenten en vlees. Oorspronkelijk is dit een gerecht van noord-China, want daar groeit graan; hier groeit rijst. Maar tegenwoordig kun je in heel China graan en rijst kopen. Boo-zhie's zijn een heerlijk en goedkoop volksvoedsel.  52). Het Boo-zhie tentje, vanaf de straat gezien.  53). Een stapel Boo-zhie-pannen boven het stoomvat (een bak met water boven een oliedrum gevuld met kolen).  54). Veel Chinese huishoudens hebben varkens. Deze eten alle GFT-afval op. Als het beest vol is, wordt het zelf opgegeten.  55). 03/09/2001. Wij hebben de hoofdweg weer verlaten. Nu is er geen modder meer, maar.......kinderkopjes! Dit is waarschijnlijk de langste kinderkopjesweg ter wereld (sorry voor de claim), want het duurt zo'n 300 KM. Er zit ook nog een pasje in van 2.900 meter. Het regent veel en de modder op de 'weg' maakt alles spiegelglad.  56). Neem plaats in de poepstraat. Een doorsnede Chinees plattelands openbaar toilet.  57). 05/09/2001. De boeren brengen met hun paardenkarren de aardappels naar een inzamelpunt.  58). 05/09/2001. Het meisje van het hotel maakt de groenten schoon voor het restaurant.  59). Even inzoomen op dat lieve gezicht.  60). Dit echtpaar rijdt met hun deegklopper/zaagmolen/universele diesel motor de dorpen af en verkopen hun manden.  61). 09/09/2001. Wij komen aan in Kunming, de hoofdstad van de zuidelijkste provincie Yunnan. (Yun=wolken, nan=zuid[elijk]: ten zuiden van de wolken). Het is hier inderdaad meestal zonnig en droog. De bananenverkoper komt net langs op de driewieler. In China rijden heel veel vrachtdriewielfietsen. China fietsreis 2001: Einde deel 2. Copyright 2002: René Maassen rene_maassen@zonnet.nl English version Deel 1 (24 foto's) - Deel 2 (37 foto's) - Deel 3 (28 foto's)
Toets F11 voor grootbeeld |
|